’s Avonds, vlak voor dat de lamp uitgaat, worden onze eerste roodogen wakker. Het begint met heel wat gegaap, minuten lang, en soms af en toe even strekken. En dan, als de lamp uitgaat, is het alsof de wekker afgaat en is iedereen klaarwakker en komt de bak echt tot leven. Het vrouwtje houdt zich wat op de achtergrond, maar de mannen worden heel actief en halen de dolste capriolen uit, bespringen elkaar, soms zelfs van grote afstand, enkele anderen volgen dan ook en dan tuimelen ze met vaak met zijn allen naar beneden. Sommigen weten zich nog halverwege de tuimeling ergens aan vast te klampen, de anderen vallen in het water. Maar met een paar tellen klimmen ze weer naar boven en bespringen elkaar opnieuw of enkelen die al aan het ‘worstelen’ zijn. Dit gaat meestal gepaard met heel wat gekwaak, trillen en imponeren. Heerlijk om naar te kijken, ik zit dan ook regelmatig voor het slapen gaan, voor de bak. Een lamp op de achtergrond is dan nog aan, dus kan ik alle capriolen goed volgen. Toch zijn het geen heftige worstelpartijen, ze klemmen elkaar wel even flink vast, maar nooit langer dan een paar minuten, ook wisselen de worstelaars zich onderling af. Na zo’n 2 uur wordt het weer wat rustiger in de bak, dan zie je ze op zoek naar voedsel gaan, hoor je nog wel af en toe wat gekwaak, maar is het met de worstelingen gedaan.

Deze kikkers houden, leidt wel tot 1 groot probleem, doordat ze zo leuk zijn, heb ik een chronisch slaaptekort (ik moet altijd vroeg op), ik blijf veels te lang kijken.